دچار یک بطالت مفرط شده ام که تا به حال در سال های اخیر دانشگاه نظیر نداشته است.به همین خاطر شاهرگ های قلبم به دلیل اضطراب انگار با مشکل حمل و نقل خون مواجه شده اند.به این فکر می کنم که آینده ی نسل ما خیلی مبهم است. من واقعا این ابهام را با تمام وجود درک می کنم.با این وضعیت شغلی موجود در جامعه بدیهی است که راهی جز گرفتن مدرک کارشناسی ارشد باقی نمی ماند. بعد از آن هم دو سال سربازی پیش روی ماست . بدین صورت آینده ی من نوعی تا "حداقل" پنج سال دیگر به همین صورت کذایی باقی خواهد ماند. به قید حداقل توجه ویژه نمایید.اسفناک ترین بخش ماجرا اینست که گاهی به خصوص در هنگام امتحانات فکر می کنم من راهم را اشتباه آمده ام.به عقب سر بر می گردانم می بینم که راه برگشت نیست. به جلو که نگاه می کنم می بینم پنج سال دیگر به مقصدی تیره و مات مانده است. به زیر پا که نگاه می کنم می بینم راه خاکی و نمونه ی عیان یک کوره راه است که به اشتباه وارد آن شده ام.
نوشته شده توسط یک گوریل فهیم
86/10/18 | 
