یک جزیره ی صد نفره

نوشته شده توسط یک گوریل فهیم 86/08/25 |

سرما همچنان مغز استخوان هایم را در چنگ گرفته و فشار می دهد. در اتاقی که من مشغول نوشتن هستم شومینه روشن است.ساعت های ساعت روشن است. من به آن چسبیده ام. پوستم از شدت گرمای آن دارد می سوزد اما همچنان احساس سرما می کنم. در حالی که مشغول نوشتن هستم چند تا پولیور کلفت پوشیده ام . و چند شلوار پشمی . یک کلاه سرم کرده ام. اما هنوز دارم از سرما می لرزم. اینجا اتاق من است.یک اتاق سه در چهار متری شلوغ و کثیف.کتاب ها خروار خروار آن گوشه ریخته است و یک لایه خاک پهن روی آن نشسته. دیگر از تمام کتاب ها خسته شده ام. از اینکه چشمانم را روی کلمه های یک کتاب متمرکز کنم و مردمک هایم را روی جملات آن بغلتانم. آن کتاب ها با تمام آن حرف های راست و دروغ  تو را به یک دنیای دیگر می برند.کتاب می خوانی تا از دست دنیای زجرآور اطرافت خلاص شوی. در حالی که نمی دانی آن دنیای دیگر،آن دنیایی که کتاب ها تو را با خود به آن جا می برند مصداقی است از یک دنیای انتزاعی تر. یک دنیای غریب و پوچ تر. کتاب ها مثل شکلاتی هستند که به دست یک کودک می دهند تا جلوی گریه اش را بگیرند.
برای همین است که پس از قطع شدن گاز خانه  در این دور روز به تنها فایده ی کتاب ها پی برده ام. هر کتاب  پانصد ،ششصد صفحه ای می تواند نیم ساعتی شومینه را گرم نگه دارد. نکته ی جالب اینست که کاغذ بهتر از چوب می سوزد و گرمای آن حس خوبی به فرد می دهد. هر چند که این سرمای لعنتی از بدن من خارج نمی شود.
وقتی که کاغذ ها می سوزند صدای خوشایندی از آن ها شنیده می شود. و من در حالی که مشغول نوشتن هستم به موسیقی آن گوش می دهم. من احساس می کنم که در این صدا ریتمی نهفته است . یک ریتم از یک آواز نسبتا قدیمی که مدام با صدای تق تق سوختن کاغذ آن را زیر لب زمزمه می کنم:زمان در من خواهد مرد و من در زمان خواهم خفت.
و من در اتاقم زمان را کشتم.من چندی پیش یک قتل عام انجام دادم. تمام ساعت ها را اعدام کردم و تمام عقربه ها و دیجیت ها را از کار انداختم. ساعت هفت عصر بود که رای به مردن زمان صادر کردم. و باطری ساعت دیواری و ساعت مچی و ساعت شماته دار را در آوردم.زمان روی ساعت هفت متوقف شد. روی عدد هفت.عدد مقدس.و من عقربه ها را چرخاندم. تا آن تقدس را هم نابود کنم. تقدس باید کشته شود. اکنون  عقربه ی ساعت روی دیوار بر روی عدد یک ایستاده است و تکان نمی خورد.من زمان را کشتم.و در گورستانی با شماره ی یک دفن کردم.
صدای چک چک از توالت می آمد  و من در حالی که مشغول نوشتن بودم خودم را در برابر یک صدای متناوب دیدم. یک تناوب به همراه حرکت که  خود می تواند زمان را تعریف کند. و برای همین باید آن صدا در نطفه خفه می شد.شیر آب شلنگ توالت خراب بود و نمی شد آن را کامل بست تا از چک چک آب خلاص شد. برای همین شلنگ را در یک سطل پر از آب قرار دادم و به این صورت آخرین تداعی گر زمان هم به قتل رسید. و من همچنان زمزمه می کنم:زمان در من خواهد مرد و من در زمان خواهم خفت.من در ساعت یک برای همیشه متوقف شده ام و دیگر به سوی آینده حرکت نمی کنم. آینده ی نامفهوم و گنگ دیگر وجود ندارد. عقربه ی ساعت روی عدد یک خوابیده است و به من اجازه می دهد دیگر به فکر ساعت دو،سه، چهار و ... نباشم. به من اجازه می دهد تا در زمان متوقف شوم .
من در حالی که مشغول به نوشتن هستم پک های عمیقی به سیگار می زنم تا مقداری گرما را به درونم انتقال دهم. شاید بتوان از آن سرمای کذایی کاست. اما این سیگار های متوالی و این حجم غلیظ و اشباع شده از دود که حتی مانع از دیدن کامل آن کلمه هایی که می نویسم هم شده است تاثیر چندانی بر درجه ی حرارت درونی بدنم نمی گذارد.
حجم این اتاق سه در چهار فوق العاده زیاد است. این حجم بزرگ یک خلا در اطراف من به وجود آورده است. من تنها به فضایی برای نشستن و نوشتن نیاز دارم .یک مساحت کوچک که طول قد مرا هم برای دراز کشیدن تحمل کند. و یک فضای دیگر برای آنکه از سوی شومینه به من گرما برسد. بقیه ی این فضا کاملا بیهوده است.من نمی دانم چرا نمی توانم با این فضای بیهوده کنار بیایم. چرا این خلا به وجود آمده انگار دارد تمام غشای بیرونی ام را با یک فشار منفی به سوی خودش می کشد .و انگار دارد با آن فشار منفی  نیش گون های سرتاسری و دردناکی را بر تمام مساحت پوست بدنم وارد می کند.یک چیز دیگر مرا بیش از همه چیز آزار می دهد . نور و سفیدی. آن اول ها که در این اتاق سه در چهار  اجاره ای ساکن شدم مانده بودم با سفیدی دیوار ها چه کار کنم. سفیدی ممتدی که چشم هایم را خیره می کرد و در وجودم یک حالت تهوع می آفرید. تا اینکه تصمیم گرفتم تمام مساحت سقف و دیوار را با مقواهای سیاهی که از لوازم تحریر فروشی خریده بودم بپوشانم.به اینصورت تمام مساحت دیوار و سقف اتاق استیجاری ، کهنه و کثیف من سیاه شد.نور لامپ را هم باید می کاستم. باید آنقدر کم می کردم که تنها برای نوشتن کافی باشد. تنها یک پرتوی کوچک نور برایم کافی بود تا اینکه بتوانم خط راست را برای نگاشتن کلمه ها بر روی آن گم نکنم.در اینکه خط راستم را گم نکنم، در اینکه برای این کار از نور استفاده نمایم یا نه گاهی دچار تضاد می شوم. یا شاید تناقض. و این سوال برایم پیش می آید که چرا خط راست؟ آیا این هم جزء همان تقدس هاست که ناخودآگاهمان را هم در چنگال خودش می فشارد؟ چرا نباید نوشته هایم بر روی خط های درهم بر هم و نامنظم قرار گیرند؟چرا کلماتی که می نویسم باید هر یک هویت همدیگر  را حفظ کنند؟هر یک فاصله ای با بغل دستیشان و بالا و پایینیشان داشته باشند؟ چرا کلمات نباید روی هم نوشته شوند؟ می شود یک کتاب را روی یک کاغذ به اندازه ی یک بند انگشت که قادر به تحمل یک کلمه ی حداکثر ده حرفی است، نوشت.و دیگر نیاز به هیچ پرتوی نوری نیست که به من در منظم کردن خطوط کمک کند، که مانند یک میخ در داخل سیاهی چشم هایم فرو رود و تا عمق مغزم نفوذ کند .در حالی که سعی در بزرگ تر کردن منفذ ورودی اش می کند.