جیب های خالی

نوشته شده توسط یک گوریل فهیم 85/09/11 |

کتاب ورونیکا تصمیم می گیرد بمیرد از پائولو کوئیلو را خریدم.وقتی که دبیرستان بودم چند تا از کتاب هایش را خواندم و خیلی خوب توانستم با مطالبش ارتباط برقرار کنم.اما بعد از چند سال ،از آن وقتی که عقایدم مادی تر شده است و از معنویت فاصله گرفته ام دیگر آثارش برایم جذاب نیست.نمی توانم زاویه ی دیدم را با زاویه ی دیدش تطبیق دهم.
همانطور که قبلا گفتم تا چند وقت پیش مشغول نوشتن رمانم بودم.پنجاه صفحه پیش رفته بودم که دوباره با خطر کمبود اعتماد به نفس مواجه شدم.دوباره ترسیدم و این فکر واهی به سرم زد که گوریل!، قابل چاپ نیست.انرژی ات را صرفش نکن. بیشتر مطالعه کن.کمتر بنویس.اگر می خواهی بنویسی همینجا در وبلاگ نوشته هایت را ارائه بده.وقت رمان نوشتن نرسیده است.هنوز به آنجایی نرسیده ای که بتوانی آثارات را چاپ کنی.و هزار و هزار فکر بیهوده و مبتذل دیگر که مثل اجسام سیاه تمام نور و انرژی و انگیزه را در خودش جذب می کنند و میمیرانند.ولی راستش را بخواهید رویا برایم یک پیغام عجیب و غریب گذاشت که دوباره متحول شدم.احساس می کنم با توصیفات او توان آن را دارم که رمان «قابل چاپی» بنویسم.مثل همیشه نمی خواهم تعارف کنم و عیب ها یا مزایایم را پوشیده بگذارم.شاید بعضی ها فکر کنند که اصل نویسندگی نوشتن است و در درجه ی دوم چاپ اثر اهمیت دارد.ولی برای من چاپ داستانم خیلی ارزش دارد.به من هویت می بخشد.باعث می شود که مشهور شوم. جلب توجه کنم و پز بدهم. در میان اطرافیانم محبوب تر باشم. و در رزومه ی کارهایم چاپ یک اثر را داشته باشم. دوست دارم نقد آثارم را در یک مجله بخوانم.دوست دارم در جلسه ی نقدی که برای کتابم برگزار شده است پای منبر بنشینم و برای چند ده نفر سخنرانی کنم و یکی یکی جواب نقد هایشان را بدهم. دوست دارم نوشته هایم در تنهایی آدم ها ،در خلوت مردم خوانده شوند.دوست دارم اشک خواننده ی کتاب هایم بر روی حروف تایپ شده بریزد و کتابم را خیس کند.دوست دارم وقتی که خواننده ام کتابم را در مترو دستش گرفت به دیگران پز بدهد که من دارم آثار س.گوریل را می خوانم .دوست دارم که خواننده ام به عنوان بهترین کتابی که خوانده است کتابم را به دوستانش معرفی کند .پیشنهاد بدهد که حتما آن را بخواند.
این ها ایده آل های من است.با آن ارضا می شوم. به این طریق به آرامش می رسم.اسمش را عقده ای،محتاج به جلب توجه،ایده آلیست،بلند پرواز، امیدوار یا هر چیز دیگر که می خواهید بگذارید .اسم گذاشتن بر روی جریان ذهن من مهم نیست.مهم اینست که من اینگونه هستم.به این صورت ارضا می شوم. نمی خواهم انکار کنم که از جلب توجه خوشم می آید. نمی خواهم انکار کنم که رنگ لباس هایم را طوری انتخاب می کنم که توجه همه را به خودم جلب کنم .از این طریق احساس می کنم که وجودم در جامعه ام پررنگ تر است. وقتی که خودم را نشان بدهم . وقتی که موفق باشم.خوب لباس بپوشم.متفاوت رفتار کنم.لحنم متفاوت باشد. body language داشته باشم.از کلمات انگلیسی در صحبت هایم استفاده کنم.سطح فکرم بالا باشد.این ها باعث می شود که لذت ببرم.از خودم خوشم بیاید.و باور کنم که امواج وجودی ام فرکانس بالاتری از دیگران دارند. آخرین جمله ی مثبت امروز با این  صحبت هایم متفاوت است."بیاموزید بدون جلب توجه متفاوت باشید."پائولو جان اگر من بخواهم متفاوت باشم،از متفاوت بودنم لذت ببرم و از آن برای جلب توجه استفاده کنم چطور؟مطمئنا خیلی ها هستند که دوست دارند جلب توجه کنند. شاید بتوان آن را به همه تعمیم داد.اما به این خاطر که جلب توجه را ضد هنجار می دانند سعی می کنند آن میل را در پستوی ذهنشان بکشنند.یا اگر دنبالش را می گیرند برای کسی بیانش نکنند. اما من ، من می خواهم همه بدانند که دوست دارم جلب توجه کنم.در نوشته های حقیقی ام،در گفتگوهای حقیقی ام با شخصیت اصلی و اسم واقعی ام هم این خواسته را بدون ترس یا خجالت بیان می کنم.
پیام مثبت روز:"دیوانه بمانید اما مانند عاقلان رفتار کنید.خطر متفاوت بودن را بپذیرید،اما بیاموزید که بدون جلب توجه متفاوت باشید." پائولو کوئیلو
لینک روز: این نوشته مرا خیلی ناراحت کرد.