نوشته شده توسط یک گوریل فهیم 85/08/27 |

امروز صبح که از خواب بلند شدم خبر خيلي بدي را شنيدم.ماهي کوچولوي قرمز خانه ي ما درگذشت.همه ناراحت شديم.خيلي ناراحت.بغض توي گلوي مامان گير کرده بود.من هم بغض توي گلويم جمع شد.اما ترجيح دادم که صحبت نکنم تا مامان و برادرم س. متوجه لرزش صدايم نشوند.س. هم ساکت نشسته بود.حدس زدم که شايد يک بغض هم در گلوي او اين سکوت را بر او ديکته کرده است. ماهي قرمز از عيد يعني حدود هشت ماه با ما زندگي مي کرد. عضوي از خانواده ي ما شده بود.وقتي که در داخل تنگش خواب بود و تکان نمي خورد با احتياط از کنارش رد مي شديم تا نکند از خواب بپرد. آب تنگش را هر روز عوض مي کرديم و به او نان مي داديم. مامان صبح با بغض مي گفت: چرا بايد بميره.من اين همه بهش نون و آب مي دادم.ماهي بيچاره. سنگيني بزرگي ته دلم جمع شده که نمي توانم با يک نفس عميق آن را به بيرون پرت کنم.سنگيني همچنان در دلم هست و آزارم مي دهد. از عيد تا حالا داخل تنگ قشنگش ،خانه ي کوچولو اش روي اوپن آشپزخانه براي خودش بازي مي کرد.جنب و جوش داشت و به اين ور و آن ور مي رفت. انگشتمان را گاهي براي شوخي بالاي تنگش مي گرفتيم.او فکر مي کرد که داريم برايش نان پرت مي کنيم.لب هاي خوشگل و نازش را به سطح آب مي آورد و هوا را مي مکيد . اين آخر ها از چشم هايش مي خواندم که اين کار هم براي او يک سرگرمي شده است. انگار دوست دارد به اين صورت با ما بازي کند.وقتي که داخل آشپزخانه مي رفتيم رويش را به طرف ما مي کرديد و با اشتياق هواي بالاي تنگ آب را مي مکيد. اينطوري به ما مي فهماند که برويم و با او بازي کنيم.مامان مي گفت وقتي که صبح از خواب بلند شدم يک چيز قرمز کنار اوپن آشپز خانه ديدم.اما به آن توجه نکردم. بعد که برادرم س. وارد آشپز خانه شده بود داخل تنگ، ماهي را نديد.از مامان سوال کرد که ماهي کجاست؟آيا آن را داخل تنگ ديگري گذاشته است؟اما مامان گفت نه .همانجاست.س. دوباره انکار کرد و بعد فهميدند که ماهي غيبش زده است. اين طرف و آنطرف را ديدند اما پيدايش نکردند.تا اينکه س. چشمش به پايين اوپن آشپز خانه افتاد که جسد ماهي آن پايين آرام و سرد دراز کشيده و به يک خواب ابدي فرو رفته است. خلاصه نظريه هاي مختلفي در خانه شکل گرفت.س. مي گفت شايد خودکشي کرده باشد. مامان من را متهم کرد. مي گفت که تقصير من است که ساعت سه شب به آشپزخانه رفتم و او را ترسانده ام تا اينکه از آب پرت شده است بيرون. اما من نظر ديگري داشتم.ماهي کوچک ما از آن تنگ کوچک و پر از آب و خالي از همه چيز خسته شده بود. هشت ماه در يک زندان انفرادي اسير شده و دو تا از دوست هايش را همان اوايل عيد از دست داده بود. بله ماهي ها هم افسرده مي شوند.ماهي ها هم دوست دارند ماجراجويي کنند. او به بهانه ي ديدن دنيايي که نديده است از داخل تنگش به بيرون پريده .اما ماهي کوچکم ! جهان و طبيعت خيلي تلخ تر و بي وفا تر و واقعي تر از آن چيزي است که تو فکر مي کردي. تو از داخل تنگ به بيرون پريدي از ارتفاع بلند اوپن آشپزخانه سقوط کردي و روي سراميک هاي سرد پذيرايي فرود آمدي. مي دانم چه ضربه ي سختي به آن بدن نحيفت وارد شده است.براي همين است که از مظلوميتت بغض در گلويم جمع مي شود. و دوست دارم برايت گريه کنم.مي توانم بفهمم که سراميک سرد و بي روح با بدن قرمز و خوشگلت چه کرده است. من هم مثل تو يک موجود زنده ام و تصورش برايم ممکن است. ارتفاع اوپن آشپز خانه شايد سي برابر قد تو باشد و اين مثل اين است که من از يک ارتفاع پنجاه متري به پايين پرت شوم.يعني مثلا از يک ساختمان پانزده طبقه . ماهيکم! اي کاش آن پايين تشت آبي وجود داشت که داخل آن مي افتادي .ولي نبود. مي توانم بفهمم که آن پايين پس از آن ضربه ي سخت و کشنده چه قدر دوست داشتي آب را تنفس کني. چه قدر در آرزوي يک قطره آب تلف شدي.هواي خانه تو را چه قدر وحشيانه کشت.اين ها براي من قابل فهم است چرا که احساس خفگي در آب را تجربه کرده ام. و نيازي که در آن لحظه  يک پستاندار هوازي حس مي کند.دوست داري تمام دنيا را از تو بگيرند اما فقط يک لوله که از آن بتواني هوا را بمکي در داخل دهانت بگذارند. و من نياز تو به آب را در آن لحظه حس مي کنم.براي همين نياز تو، براي کوچکي تو، براي مظلوميتت، براي خوشگلي ات،براي طراوتت براي اينکه مثل من يک موجود زنده هستي دلم برايت تنگ مي شود. و بغض ته گلويم را با سوزن هايش نيش مي زند. و محفظه ي اشکم دوست دارد منفجر بشود و همه ي محتويات درونش را در چشم هايم خالي کند. ماهي قرمزم من نمي دانم چرا وقتي که با ما بودي وجودت را کمتر حس مي کردم.نتوانستم زياد با تو صميمي بشوم.نتوانستم قشنگي زندگي ات را درک کنم. طراوت بودنت را استشمام کنم.اما حالا که رفتي ، اما حالا که رفتي نبودنت را،دوري ات را ، رفتنت را با تمام وجود درک مي کنم. لمس مي کنم و يادت را در ذهنم زنده نگه خواهم داشت.
نمي دانم آن دنيا جايي هم براي تو دارد يا نه؟ نمي دانم جسد بي روحت مي تواند در آن دنيا زندگي جديدي را آغاز کند؟ اگر آن جا ببينمت ، هر جايي که باشم ، چه به بهشت بروم و چه به جهنم تو را با خودم خواهم برد. به همه ي آن دنيايي ها التماس خواهم کرد که همه چيز من را بگيرند، من را در پست ترين طبقه ي جهنم بيندازند ولي فقط اجازه بدهند که تو را با خودم ببرم.تا آنجا تو را ،فقط تو را ونه هيچ ماهي ديگري را با خودم نگه دارم. خدا اگر چه اين جهان را بي رحمانه آفريد، زندگي و مرگ را هر دو، در کام ما تلخ قرار داد اما مطمئنم و يا شايد اميدوارم که آن جهان به اندازه ي اينجا اينقدر بي رحم نباشد.حس مي کنم که خدا درآن جهان دلش براي ما بيشتر بسوزد و ما را در کنار همديگر قرار بدهد.
ماهي عزيزم احساساتي که من بعد از مرگت ،بعد از رفتنت به تو پيدا کرده ام براي خيلي از آدم ها معني ندارد.براي آن ها خيلي مسخره است. درکشان مي کنم و بهشان حق مي دهم.آن ها چه طور ممکن است از احساسات من سردربياورند در حالي که هر روز مرگ چند ده نفر از هم نوعانشان را مي شنوند و بي تفاوت و بدون هيچ احساسي آن اخبار را از گوش ديگرشان به بيرون پرت مي کنند.حالا چه طور ممکن است براي غير همنوعشان براي يک ماهي کوچکي مثل تو دلشان بسوزد.نه آن ها احساس ندارند و براي همين است که نوعم را از آن ها جدا کرده ام.براي همين است که سعي کردم يک گوريل باشم. يک گوريل فهيم.تا شايد احساساتي از جنس غير انساني را بفهمم. تا شايد اندوه مرگ تو را درک کنم.
مامان گفت وقتي جسدت را بلند کرده است ، سفت و سرد شده بودي. چند ساعت از مرگت مي گذشت؟بدنت انعطاف نداشت.فکر اين حرف قلبم را آزار مي دهد.پرسيدم که جسدت را چه کار کرده است؟ گفت که در سطل آشغال انداخته ات! موهاي تنم سيخ شد.اين بي رحمانه بود که با کالبدت اينطوري رفتار شود. با کالبد سرخ و قشنگت که خانه ي ما را سرشار از روح و معنويات و زيبايي کرده بود.نه اين را مي شد« نامردي » ناميد. من را ببخش. چون فقط با شنيدن اين اقدام ناراحت شدم. تاکيد مي کنم فقط ناراحت شدم. ما ناراحت مي شويم در حالي که هيچ کاري انجام نمي دهيم. در حالي که نشسته ايم و ماجرايي تلخ را مي بينيم حسرت مي خوريم ولي هيچ اقدامي نمي کنيم.اين خلاف عقل است.کنفسيوس مي گويد به جاي آنکه به تاريکي لعنت بفرستي يک شمع روشن کن. و من بايد براي تو يک شمع روشن مي کردم.بايد تو را از سطل آشغال در مي آروم .دور يک پارچه ي سفيد مي پيچيدمت و داخل باغچه ي خانه مان به خاک مي سپردمت.و يک سنگ کوچک اما زيبا و در خور زيبايي تو روي آرامگاهت مي گذاشتم.اينطوري به کالبدت احترام بيشتري گذاشته مي شد.من را ببخش که اين کار را نکردم. سهل انگاري از من بود ماهي کوچکم. و البته ترسيدم که جسدت را در بين انگشتانم بگيرم.احساس کردم نخواهم توانست بلندت کنم و نگهت دارم. مطمئن بودم که قدرتم به اين کار نخواهد رسيد و از دستم مي افتي و دوباره با آن سراميک هاي سرد و بي روح و خشن برخورد خواهي کرد. من را ببخش ماهي قرمزم.
هميشه به يادت خواهم ماند . اين را بدون اغراق مي گويم. خواننده ي گرامي صحبت هاي من خالي از مبالغه است.من به روح ماهي ام در جلوي چشم هاي شما قول مي دهم که هميشه يادش را در ذهنم حفظ خواهم کرد. و از اين يادآوري  تجربه حاصل مي کنم تا به چيز يا کسي که با من زندگي مي کند خالصانه عشق بورزم.پيش از آنکه از پيش من برود و من را در حسرت حس دوست داشتن خود تنها بگذارد.چرا که طبيعت تلخ و حقيقت گزنده اين است که همه چيز رفتني هست و باقي نخواهد ماند. حتي تو ماهيکم.
پيام روز:سعي کن حقيقت ترسناک و شارلاتان را ببيني،سرت را پايين بيندازي و آهسته از کنار هيکل گنده اش رد شوي .با اين حال تا چند قدم از او بيشتر دورنخواهي شد.او دست هاي زمختش را دور گردنت مي اندازد و از تو باج مي خواهد.و تو بايد زندگي شيرين و کساني را که دوستشان داري به عنوان باج به او بدهي.چرا که فرار کردن از پنجه هاي او غير ممکن است.

پانوشت:از طناز و الینای عزیزم خیلی ممنونم.هنوز جای امیدی هست که ببینیم انسان های دورو برمان هنوز انسان باقی مانده اند.به حرف های تان عمل می کنم.طناز جان از گستاخی ات به صمیمیتت پی می برم.و الینای عزیزم فکر می کنم که یک گوریل خوب نباید خودش را بیمار بپندارد.حق با توست.